Loin (2010)
Urtinta letoizko xaflan, Somerset 250g/m2 paper gainean
66,3 x 66,3 cm unitate bakoitza
BA Bilduma
Erregistro Zk.: 2010.175.6
Jakina da Piet Mondrianek seriotasun handiz hartzen zuela irudi neoplastikoaren printzipio formala, zeina, zuria eta beltzarekin batera, kolore primarioekin bakarrik eta lerro bertikal edo horizontalekin sor zitekeen. Oraindik murriztaileagoak dira Izaskun Álvarezek hemen erabiltzen dituen irizpideak: tinta bi baino ez eta inklinazio gradu desberdineko lerro diagonalak. Baliabideen ekonomia maximoarekin, hala ere, izaera guztiz abstraktua duen aberastasun plastiko bat lortzen du. Etorkizuneko alfabeto baten jaiotza ikusiko bagenu bezala da, argi eta itzalen bidegurutze arinez osatuta, zeinen permutazio infinitu posibleetatik lagin txiki bat bakarrik ikusten dugun.
Haren ikerketak produkzio-prozesuak zalantzan jartzearekin du zerikusia. Kasu honetan, grabatuaren prozedura klasiko bat erabiltzen du; teknika aldatu eta ezabatzen du, iragazki gisa. Kolore-planoak sortzen ditu urtintaren bidez, nahiz eta modu errazagoan lor zitzakeen beste teknika batzuekin, hala nola serigrafiarekin, inprimaketa digitalarekin edo pinturarekin. Horrela, teknika bera erabiltzen du, ez baliabide formal soil gisa, baizik eta irudiak eraikitzeko duen gaitasunari buruz hausnartzeko bitarteko gisa.
Konposizioa, bederatzi piezaz osatua, Konposizio grafikoa I–IX proiektuaren parte da. Bertan, beste berrogeita hamar irudi biltzen ditu, non artistak modu konbentzionalagoan egin duen lan hainbat grabatu-teknikarekin. Horien artean daude punta lehorra, akuafortea, urtinta eta harriko litografia.
Izaskun Álvarez Gainzak (Donostia, 1982) objektuen bizitzan eta fenomenologian ikertzen duen praktika artistiko bat garatzen du, objektuak esperientziaren eragiletzat hartuta. Bere lanak espazioa eta argia aktibatzen ditu, materia erlazional bezala, instalazioak eta esku-hartzeak egituratzeaz batera; bertan, objektuak osotasunarekiko elkarrizketan azaleratzen dira. Irudien, materiaren eta ekintzaren bitartez, pentsatu eta sentitzen duten espazioak sortzen ditu; bertan, pertzepzioa gertaera bihurtzen da, eta ikuslea egotearen eta bizitzearen poetika baten partaide bilakatzen da.