Makina (2002-2025)
Teknika mistoa (argazkia, egurra eta metala)
BA Bilduma
Erregistro Zk.: 2002.602.1
Makina tamaina handiko instalazio eskultorikoa da, aurkitutako eta birziklatutako elementuen mihiztatzearen eta elkartzearen emaitza, object trouvé dadaistaren kontzeptuari jarraiki, gerora artistak bere fakturako elementu berriekin mihiztatu eta lotzen duena; aja eta zahartzen da, eta oxidoak maila metafisikoan funtzionatzen duen patina edo geruza bat sortuz. Objektu horietako batzuk industrialak dira, eta beste batzuk, berriz, mota askotakoak, artistak asmatutako ildo eta hodietan material likidoz (Bilboko itsasadarreko uraren, artistaren odolaren eta ardoaren nahasketaren ondorioz) egindako jario jarraitu bat aktibatzeko elementu gisa eraikitako artefaktu bati forma eman diotenak, eta bidoi eta ur-ponpa sistema bati esker amaigabeko mugimendu batean aktibatu direnak. Bilboko historiari eta Itsasadarraren industria-iraganari lotutako pieza hau Bilboko Meatzaldeko eta Itsasadarreko herri guztiak zeharkatzeko asmoz sortu zen. Makina instalazio bat da, artistak bere garaian soinuz eta bideoz dokumentatzen duena, baita lotutako beste dokumentazio bat ere, hala nola poemak, kartelak eta beste material batzuk.
2025era arte, artistak berak bi dimentsiotako pieza bat sortzen du, hasierako ideiatik abiatzen dena eta egilearentzat lan bukatua bihurtzen dena. Instalazioa hainbat lekutara eramateari keinu eginez, lanaren motibo nagusia Bilboko Erriberako Merkatuko aretoetako batean garai hartan (eta birmoldatu aurretik) ateratako argazki bat da. Urre-koloreko marko tradizional batek inguratzen du irudia, eta artistak berak forma berezi bat du, goialdean irekidura bat sortuz, bi besoko garabi baten irudiarekin lotzen dena (historikoki Karolaren ondoan dago, Olabeagako kaian). Irudi hau erakusketetan instalazioarekin batera dagoen materialarekin lotzen da: irudi bera duen kartel bat, egilearen beraren poema batekin batera: “guretzat bizitza dena, itsasadarrarentzat segundo bat da”. Horrela, artistak denboraren kontzeptuari buruz hausnartzen du, Bilboko Itsasadarra bizi-sistema bat artikulatzen duen eta munduan bizi den ardatz edo arteria gisa, eta Abran desagertu arte isurtzen den zerbait bezala. Horrela, artistak garaiaren erretratu bat sortu zuen, 90eko hamarkada, gainbehera doan eta “beste zerbaiterako” eraldatze-prozesuan dagoen hiri industrial bat, zeinean analogikotik digitalerako urratsa ematen den, txanpon-aldaketa bat, mendetik bistara berehalako aldaketa batekin, eta heroinak, hiesak eta gizarte-mugimendu ugarik zeharkatzen duten krisi sozial bat, garai hori bizi duten pertsonei eta unea baldintzatzen diena.
Joseba Langararen praktika artistikoa hainbat eta hainbat lengoaia artistikoren hibridazioan kokatzen da. Hizkuntza horiek eskultura, instalazioa, argazkigintza eta bideoa hartzen dituzte, ekintzak sortzeko eta artelanek erakusketa- edo ekoizpen-espazioetan denbora jakin batez egiten duten ibilbidearen eta bizitzaren lekuko izateko baliabide dokumental gisa. Bere praxian ohikoa da beste artista batzuekiko lankidetza eta aliantza, hainbat arlotatik beren piezei forma ematen amaitzen laguntzen dutenak: musikariak, soinu-teknikariak, argazkilariak, eta abar. Oro har, aktibazioan soilik zentzua duten instalazioak sortzen ditu, eta, aldi berean, askotariko materialarekin osatzen dira, erregistratzeko eta argazki, bideo edo soinu-grabazio gisa hilezkor bihurtzeko.