Suberviolak bere proposamen piktorikoan irudia eraikitzeko modu berezia ezartzen du, mihisean irudi deseraikiak eta pintura-geruzak gainjarriz. Haren lanean zalantzan jartzen dira, besteak beste, errealitatearen behaketa zuzena ordezkatzea gailu mugikorren bidez kultura garaikidean erreproduzitzearekin, eta guk dugun pertzepzioan duen eragina. Elementuen berezko egituraren inguruan duen pertzepzioak eta espazioaren azterketak eskemak alderantzikatzera edo aldatzera eramaten dute, eta, horrela, irudi abstraktuak sortzen ditu, berez, arreta bereganatzen duten elementu figuratiboan inspiratzen direnak.

Hautatzea / kopiatzea / eranstea / ezabatzea lanean irudiak editatzeko eta manipulatzeko tresna digitalen erabilera sakontzen du, ez baliabide tekniko soil gisa hartuta, baizik eta konposizio-estrategia berriak eskaintzeko gai diren sormen-sistema gisa. Haren helburua da funtzionaltasun digitalen eta eskuzko prozesuen artean analogiak ezartzea eta horiek praktika piktorikoan txertatzea berezko lengoaia gisa. Bereziki gustatzen zaio tresna horien ezagutza teknikoak eta kontzeptualak ideia berriak nola sor ditzakeen, ustekabeko bideak nola ireki ditzakeen eta pintura barne-egituratik nola aberats dezakeen ikustea. Artistak ez du teknika tradizionalak digitala denarekin ordezkatzerik nahi, baizik eta bi dimentsioen artean elkarrizketa bat sortu, teknologia pinturarako berrikuntza-iturri bihur dadin eta ez ordezkapen-iturri.

Amaya Suberviola (Mendabia, 1993). Artean graduatu zen (pinturan eta grafikan espezializatua) Euskal Herriko Unibertsitatean (UPV/EHU); bertan, Pinturako Masterra ere egin zuen (2016). Bere lanean hausnartuko du gizarte garaikidean eta aro digitalean irudiak eraikitzeari buruz, euskarrietan eragina duten arauei buruz eta edukiontzi horiek ateratzen den irudian eragiten dituzten aldaketei buruz.