Crossing borders -ek mugaren kontzeptuan jartzen du arreta, ingurune geografikoarekin dugun harremanari eragiten duen mugak edo mugako lurraldeak, hurbilenetik, bizilagun baten lurrarekin adibidez, estatuetako mugetara eta abar. Mugak askotan bat egiten du istripu geografikoekin, hala nola mendikateekin, ibaiekin, kosta-lerroarekin, baina beste eremu batzuetan ere nabari egiten da, hala nola plano sozialean, giza psikean eta artean, besteak beste.
Kontzeptu horren azterketan eta hausnarketan, mugako baldintzak (zentzurik zabalenean) betetzen dituzten espazio geografiko eta sortzaileetan barneratzen da artista, bere praktika artistikoak une honetan garatzen dituen mugak gainditzea bilatuz, hedatuz, beste bitarteko, irudi eta abarrekiko hibridazioaren bidez, lan-gorputzera lengoaia berriak edo hurbilketa desberdinak ekar ditzaketenak. Pintura, argazkilaritza eta obra grafikoa bezalako tekniketan lan egiteaz gain, euskarri bidimentsionaletan, Villenak bastidorea gainditzea bilatzen du, espazio piktorikoaren mugapen elementu gisa. Instalaziotik hurbilago dagoen ingurune batera eramateko asmoz, audio-fitxategiekin, bideoekin, listoiekin eraikitako egiturekin, banbuarekin, joan-etorrietan aurkitutako elementuekin eta abarrekin konbinatuz, eta, horrela, bere obra berriro testuinguruan kokatuz.
Fernando Villena (Bilbo, 1974). Arte Ederretan lizentziatua (Euskal Herriko Unibertsitatea), eta pinturako master profesionala. UPV-EHU (2016). Bere lana espazio-plano organikoak bilatzean eta ulertzean oinarritzen da, eguneroko errealitateetatik ateratakoak eta bere esentzia biltzen duen errealitate piktoriko abstraktu eta fotografiko bihurtu direnak. Leku batetik bestera mugitzeak eta ingurune berri batekin elkarreraginean aritzeak, elementu jakin batzuen bila, mugimendu fisiko bat dakar, eta horrek, aldi berean, pentsamendu intelektual bat sortzen du, bai egunerokoan, bai maila artistikoan. Abiapuntua naturaren esperientzia eta gizakiarekin duen harremana dira. Ordenagailuz manipulatutako argazkien bidez, mihisea topaleku bihurtzen da errealitate piktoriko eta fotografikoko plano horientzat. Kamera erabiltzen du inguruneko elementuak erakartzeko eta desenfokatzeko, irudiak banakako garrantzirik gabeko objektu bihurtzeko, hondoko paisaia aurreko planoaren protagonista nagusi bihurtzeko, eta, azken buruan, haren esanahia aldatzeko. Tamaina handiko objektuak ñimiño bihurtzen dira, eta espazio mikroskopikoak handitu egiten dira, lente handi baten bidez behatzen ariko bagina bezala.