Haren praktika artistikoa heriotzaren gaineko ikerketan oinarritzen da, eta, bere lanaren bidez, heriotzaren inguruko errituak eta dinamikak ikertzen ditu, gaur egungo testuinguruko alderdi sozialei, kulturalei eta politikoei erreparatuta, bereziki mendebaldeko tradiziokoei. Hausnarketak honako hauen testuetatik ateratako interpretazio-gakoez elikatzen dira: Hans Belting-en “Irudien antropologia” (2001), Carlo Rovelli fisikari italiarraren “Denboraren ordena” (2017), Geofferey Gorer-en “Heriotzaren pornografia” (1955) eta Ernesto De Martino etnografo eta antropologoaren “Heriotza eta negar errituala” (1958). Haren lan artistikoa ez da ingurune formal bakar batera mugatzen, eta ez da bitarteko espezifiko baten bidez garatzen; izan ere, obraren adierazpen-beharren arabera eboluzionatzen du, batez ere eskulturara joz. Instalazioaren espazioa ere obraren beraren zati integral gisa ulertzen da, eta elementu indibidualen arteko harremana ezartzeko bitarteko bihurtzen da. Ikusleak paper garrantzitsua betetzen du, ikerketaren erdigunean kokatuz, eta obran parte hartzen du hainbat estimulu sentsorialen bidez.

Giuseppe Di Liberto (Palermo, Italia, 1996) artistak instalazioa, eskultura eta performancea lantzen ditu, eta heriotza eta errituak ikuspegi sozial, kultural eta politiko batetik aztertzen ditu, Hans Belting eta Ernesto De Martino bezalakoen testuen eraginarekin. Haren obra ez da bitarteko bakar batera mugatzen, eta instalazio-espazioa obraren zati integral bezala erabiltzen du, ikuslea ere tartean sartuz estimulu sentsorialen bidez. Palermoko Arte Ederren Akademian ikasi zuen eta bertan graduatu zen 2018an. Masterra ere erakunde berean osatu zuen 2020an.